Bazı bekleyişler insanın içinde sessizce büyür; sesi çıkmaz ama her soluğu onunla alıp verir. Zaman geçer, şehir değişir, yüzler unutulur ama varoluşun özüymüş gibi bir bekleyiş kalır. Her gece biraz daha içimize çöken bir sükût… Her sabah yeniden başlayan bir umut. Kimse bilmez, kimse duymaz — ama biz, kendi içimizde o bekleyişle yaşar, o bekleyişle tükeniriz. Necip Fazıl’ın şiirinde insan, bazen bir avcı kadar kararlı, bazen bir dua kadar yorgundur. Bekleyen şiirinde dağda ürkek bir ceylanı kovalayan karanlık nefesin yankısı duyulur; tutku, korku, hatta sahip olmanın kıyısında gezinen bir delilik vardır o dizelerde. Şair, sevmeyi bir teslimiyet değil, bir kovalayış olarak yaşar. Ve bu kovalayışta yakalanan şey sevgiliden çok, insanın kendi karanlığıdır. Yıllar sonra yazdığı Beklenen ise bambaşka bir duraktır....